RODRIGO DA FONSECA, natural de Lisboa, e celebre professor de Medicina, cuja Faculdade exercitou com grande aplauso do seu nome assim pratica, como especulativamente. A fama que corria da sua profunda sciencia estimulou aos Venesianos para o convidar com largo estipendio a regentar a Cadeira de Prima em a Universidade de Piza a que deu principio no anno de 1606. Desta Universidade passou á de Padua, onde na Cadeira de Prima explicou os Afforismos de Hipocrates. Conciliou as estimaçoens de diversos Principes de huma, e outra Jerarchia principalmente de Filippe II. quando era Rey de Portugal admirado das prodigiosas curas que fazia cõ o oleo de Aparicio, e como triunfava das doenças mais rebeldes, e perigosas. Falleceo em Roma no anno de 1622, e jaz sepultado na Igreja de S. Lourenço in Lucina em Capella propria dedicada á Encarnaçaõ do Divino Verbo, e ornada de preciosos marmores, e excellentes pinturas. Celebraõ o seu nome insignes Escritores, como saõ Zacuto lib. 6. hist. 7. Intitulandoo eruditissimum. Tavares de duob. art. med. auxil. p. 196. doctissimus. Gaspar dos Reys Franco Camp. Elys. Quaest. Jucund. Quaest. 59. doctissimus. Joan. Soar. de Brito Theatr. Lusit. Litter. R. n. 8. Clarissimus. Nicol. Anton. Bib. Hisp. Tom. 2. p. 215. col. 1. Non solum praesentibus quotidiano praelectionum labore, sed & universis posterisque lucubrationum doctissimarum prodesse volunt. Papadopoli Hist. Gymnas. Patau. Tom. 1. pag. 349. Clarissimus Medicus magnique hobitus in Italia. Hallevordius Bib. Curiosa pag. 360. col. 2. Petr. Servius Dissert. de Unguent. n. 28. magnae aestimationis medicus. Georgius Moralis lhe fez o seguinte elogio. Fonsecam inter Heroas praeclarum tamquam alterum Aesculapium mirantur in Arte quotquot extant Apollinea Doctores, imo Aesculapio doctiorem agnoscunt, suspiciunt, venerantur; illum fabulosa fingit antiquitas mortuos ab inferis revocasse: noster hic vere innumeros, quarum vitae spes fuerat conclamata ab orci faucibs educit. Fontem Athenis illi adscriptum mentiuntur, ab hoc verius inexhaustus fons potius Fontes, (quid enim aliut resonat, edocet ne immortale nomen!) emanantes, profluentes Adriaticas, Etruscas annos sex supra quadraginta irrigarunt. Et quid salubrius illarum limpidis, non fucatis aquis jam pridem libarunt Maximi Pontifices, Potentissimi Reges, Illustrissimi Cardinales, magni Etruriae Duces, caeterique excelsi Principes! Neque mirum, nam ejus egregium corpus ad sapientum normam perfectum, ac numeris omnibus à natura, seu altiori opifice fabrefactum ea informat anima, ea illustrat mens quam ex Hipocrate, ac Galeno qua de Pythagorica in illud commigrasse existimes. Compoz

De calculorum remediis, qui in renibus, & vesica gignuntur. libri duo. Romae apud Joannem Angelum Ruffinellum. 1586. 4.

In Hippocratis legem commentarium quo perfecti Medici natura explicatur. Romae apud Titum, & Paulum de Dianis. 1586. 4.

De Venenis, eorumque curatione. Romae apud Vicentium Accoltum 1587. 4.

Opusculum quo adolescentes ad Medicinam facile capessendam instruuntur, casus omnium febrium methodice discutiuntur, & curantur juxta normam in punctis tentativis pro Doctoratu recitandis usitatatam & post utilem medendi methodum in particularibus si quis exercere possit. Consultationes aliquot, & modus demostratur curandi Capitis vulnera sine apertione & peradmirabile Aparitii oleum. Florentiae apud Michaelem Angelum Sermartellium. 1596. 4.

Comentaria in septem libros Aphorismorum Hippocratis eo ordine contexta quo Doctoratus puncta exponi consuevere. Quibus accesserunt in singulas sententias annotationes, quae non modo clariorem doctrinam reddunt, verum & omnes ambiguitates tollant. Florentiae. 1591. Venetiis per Franciscum de Franciscis 1596. & ibi apud Joanem Antonium de Francis 1608. 8.

In Hyppocratis Prognostica Commentarii quibus universa ejus doctrina in conclusiones deducitur. earumque adducuntur demonstrationes ac notatu dignissima summa dicendi facilitate exponuntur. Patavii apud Franciscum Bolzetam 1597. 4. & ibi apud Jacobum de Cadorinis. 1678. 4.

De tuenda valetudine, & producenda vita liber. Florentiae apud Bartholameum Sarmatellium 1602. 4. & Francofurti per Palthenium. 1603. 4. Sahio vertido em Italiano por Policiano Mancino. Florencia 1603. 4.

De Hominis excrementis. Pisis apud Joannem Baptistam Borchetum 1613. 4.

Tractatus de Febrium acutarum & pestilentium remediis diaeteticis, Chirurgicis, & pharmaceuticis. Venesiis apud Joannem Guernium 1621. 4. &

Basileae apud Joannem Jacobum Genathium 1625. 8.

Consultationes medicae singularibus remediis refertae non modo ex antiqua, verum etiam ex nova Medicina de promptis, ac selectis, quorum usus exactissima methodo explicatur, & experimentis probatur. 2. Tom. Francofurti ad Maenum Typis Wechelianis apud Danielem, & Davidem Aubrios, & Clemente Schleichium. 1625. & Venetiis apud Joannem Guerilium 1628. fol. Item de Morbis Virginum, qui intra clausuram curari nequeunt.

 

[Bibliotheca Lusitana, vol. III]